Zoals jullie misschien al wisten, ben ik net terug van mijn reis door Zuid-Amerika. Van 11 tot 17 december hebben we een trektocht gemaakt naar Macchu Pichu, in Peru. We hebben niet de toeristische Inca Train gedaan maar een alternatieve route door het Andesgebergte. Daar hebben we samen met onze gids enkele locale families bezocht. Voor we vertrokken, kwamen we aan op een marktje. De gids raadde ons aan om voor 10 sol (2,50 euro) broden te kopen om uit te delen aan de kinderen die we onderweg tegen zouden komen. Daar kregen we 50 broden voor. Jan en ik hadden besloten om nog voor 50 sol extra fruit te kopen ook. De gids keek ons even aan alsof we gek waren. In totaal hadden we 75 broden, 2 zakken mandarijnen, 2 zakken peren, een zak avocado’s en een zak bananen mee maar zelfs dat bleek uiteindelijk nog maar weinig.

Van zodra we in ons busje sprongen, zagen we overal langs de baan kinderen verschijnen. Ze kwamen ons van kilometers ver tegemoet gelopen en staken allemaal bedelend hun handjes uit om iets te krijgen. Van de gids mochten we elk kind maar 1 stuk brood of 1 stuk fruit geven, anders zou alles te snel op zijn. De kinderen dragen geen schoenen maar sandalen, hun voetjes zien pekzwart en zijn volledig vereelt. “Schoenen uitdelen, zou dom zijn”, zegt de gids, “de mensen hier zouden dat nooit dragen, ze zijn het niet gewoon.”

De mensen die in het Andesgebergte wonen eten elke dag aardappelen, ’s morgens, ’s middags en ’s avonds. Het is het enige product dat ze hier kunnen verbouwen. We hebben op hoogtes van 4000m gezeten, waar er landbouwterrassen aangelegd zijn om aardappelen op te verbouwen. Ik was nogal duizelig van de hoogte en kon nauwelijks een stap verzetten zonder naar adem te snakken, en de mensen die daar leven, werken elke dag van 4u ’s morgens tot 5u ’s avonds op hun land. Om 4u trekken de kinderen er op uit om hun schapen te laten grazen. Rond 8u zijn ze terug thuis om naar school te gaan. De meeste kinderen gaan naar school tot hun 8 jaar, daarna werken ze mee met hun ouders op het veld.

Jan en ik hadden in de stad Cusco schriftjes en kleurpotloodjes gekocht. Het eerste meisje aan wie we zo’n schriftje gaven, slaakte een kreet van geluk en sprong een halve meter in de lucht, zo blij was ze. Ik herinner me dat ik vroeger teleurgesteld was omdat ik eens een gewone pop had gekregen voor Kerst in plaats van een barbiepop. Ik voelde me opeens zo schuldig om alles wat ik had dat ik ben beginnen huilen. Wij hebben alles wat we willen en zijn daar soms nog niet gelukkig mee, en zij hebben niks en zijn blij met het kleinste wat ze krijgen. We beseffen hier vaak niet hoe goed we het hebben. Ik ben heel blij dat ik dat nu wel besef en dankbaar dat ik voor het eerst in mijn leven echt iets heb gegeven, ook al is het niet veel.