Ik viel in een heel klein hokje/doosje. Het hokje was heel klein en naar. Ik was er heel erg in opgepropt. Er was ook geen uitgang en het was naast het groene licht ook heel donker. Om het nog akeliger te maken was er ook nog eens...een grote spin! Ik werd bang en schreeuwde "ik wil dit niet!" En ik kreeg spijt dat ik me van de glijbaan af liet vallen. Ik was nog steeds bewust van mijn droom. Ik wist dat ik mezelf wakker zou kunnen maken, maar dat wilde ik niet. Er zat niets anders op dan mijn angst te overwinnen. Dus ik greep de spin met mijn hele hand (dat voelde heel akelig!), ik trok hem uit het plafond en gooide hem naar de verste hoek. De spin bleek vast te zitten met een soort slangetje, net zoals een ongeboren baby. Door de spin van het plafond te trekken heb ik dat slangete kapot gemaakt en kon de spin niet meer leven. Toch spartelde hij nog door. Ik vond dat niet leuk, dus ik maakte met mijn vingers zwaardbewegingen, daardoor kreeg de spin sneetjes in zijn lijf en ging hij dood.
Ik was opgelucht. Ik vond dat ik mijn taak gedaan had en dat ik wel uit dit akelige hok mocht komen.